Angola Links

Het landschap van Angola wordt gekenmerkt door savannes en grasland. In het noordoosten zijn daarentegen dicht beboste valleien te vinden, die voor hun hardhout worden gebruikt, en aan de smalle kuststrook zijn gecultiveerde palmbomen aangeplant. Vroeger waren er grote regenwouden in het land, maar die zijn grotendeels verdwenen als gevolg van de bewerking van het land voor de landbouw.

Geschiedenis
De geschiedenis van Angola kan worden verdeeld in verschillende perioden. Het huidige Angola bestaat pas sinds de verovering van het binnenland door de Portugezen aan het eind van de negentiende-eeuw als één politieke eenheid en sinds 1975 als onafhankelijke staat. De naam Angola is daarbij afgeleid van de titel Ngola van de heersers van het voormalige koninkrijk Ndongo. Later werd deze naam gebruikt voor de Portugese kolonie waaruit het huidige Angola is ontstaan. Daarvoor hadden de verschillende volken die Angola bewonen, zoals de Bakongo, Mbundu en de Ovimbundu, hun eigen geschiedenis, cultuur en godsdiensten. Deze verschillen spelen echter in het huidige Angola nog steeds een belangrijke rol.

Bevolking
Angola kent verschillende bevolkingsgroepen met een eigen geschiedenis, cultuur en godsdiensten. De Ovimbundu is de grootste etnische groep, gevolgd door de Mbundu en de Bakongo. De Ovimbundu wonen voornamelijk op het Bié-plateau, maar velen zijn naar de steden Lobito en Luanda getrokken. De Mbundu zijn vooral vertegenwoordigd in Luanda en de Malanje-hoogvlakte. De Bakongo wonen voornamelijk in het uiterste noorden van het land. Tevens zijn er veel mensen met een gemengd ras. Voor de onafhankelijkheid was er ook een invloedrijke minderheid van Europeanen; na de onafhankelijkheid van Portugal hebben echter veel Europeanen Angola verlaten.

Godsdienst
Hoewel sinds de eerste contacten met de Portugezen veel mensen uit de verschillende Angolese volkeren door de eeuwen heen gekerstend zijn (mede door de arbeid van de missionarissen de zendelingen), overheersen inheemse godsdiensten overheersen. Angola kent echter een grote rooms-Katholieke minderheid en een kleinere protestantse minderheid.
Angola is dunbevolkt: de bevolkingsdichtheid is volgens het Ministerie van Buitenlandse Zaken (2003) 11,2 mensen per vierkante kilometer. Vooral op het droge zandland en in het oosten leven erg weinig mensen. Door oorlog en ziekte zijn sinds de onafhankelijkheid veel mensen omgekomen. Toch is de bevolkingsgroei hoog; net als in vele andere Afrikaanse landen heeft Angola een hoog geboortecijfer. Ook is het sterftecijfer hoog, waardoor de bevolking minder hard groeit dan in sommige andere landen. De levensverwachting voor vrouwen is 42,3 jaar, voor mannen is dat 39,3.

Taal
De grote meerderheid van de bevolking van Angola is van Afrikaanse afkomst en veel mensen spreken een Bantoetaal; de officiële taal is echter Portugees. Toch wordt het Portugees sinds de onafhankelijkheid steeds meer gesproken. De meeste mensen kunnen de taal op zijn minst verstaan. Onder immigranten wordt daarnaast Engels en Afrikaans gesproken. Sommige mensen verstaan Frans, met name in het noorden van het land.

Cultuur
Angola is een land met vele kleine cultuurtradities, maar de oorsprong ligt in de Centraal-Afrikaanse Bantoe-traditie, net als in de omliggende landen. Familiebanden zijn zeer belangrijk voor Angolezen. Polygamie, voorouderverering en duiveluitdrijvingen zijn veelvoorkomende culturele elementen.
In de kunst van Angola wordt veel gebruik gemaakt van hout. Vooral de houten beeldhouwwerken zijn bekend. Muziek en dans zijn belangrijke andere kunsten.
Vooral in de steden heeft tegenwoordig de traditionele cultuur plaatsgemaakt voor een meer Westerse cultuur.
Op sportgebied is voetbal allesoverheersend. Het wordt door mensen uit het hele sociale spectrum gespeeld en vele jonge voetballers dromen van een succesvolle carrière als professional.
Op muzikaal gebied heeft Angola een grote invloed op vooral andere Portugeestalige Afrikaanse landen. Angola is het geboorteland van de muziekgenres Kizomba en Kuduro. De genres zijn ook wel bekend als Angola-zouk.

Economie
Angola is met Nigeria het enige olieproducerende land in Midden- en Zuid-Afrika; in 2007 werd het land lid van de OPEC. Het is het rijkste en grootste Portugees-sprekende Afrikaanse land.
De belangrijkste economische sector is de landbouw. Toch moeten er grote hoeveelheden voedsel worden ingevoerd, wegens de discontinuïteit van de productie als gevolg van de voortdurende burgeroorlog. Alle productietakken hebben sinds 1975 onder het conflict geleden. Koffie en suikerriet zijn de belangrijkste marktgewassen. Maniok, graan, sisal, katoen, tabak en bananen worden ook verbouwd. Daarnaast is voor de havensteden de visserij een belangrijke inkomstenbron. In het savannegebied wordt vee, in het bijzonder rundvee, schapen, geiten en varkens, gefokt.
Angola heeft grote minerale rijkdommen en er wordt hydro-elektrische energie opgewekt (zie Geografie). Toch is olie, dat voornamelijk voor de kust gevonden wordt, de meest winstgevende grondstof: de inkomsten uit deze grondstof vertegenwoordigen ongeveer de helft van het BBP van het land. De opbrengsten van de olie hebben echter weinig effect op de economische situatie van het land of op het dagelijkse leven van de Angolezen, omdat reusachtige sommen geld zijn besteed aan strijdkrachten of verloren zijn gegaan als gevolg van overheidscorruptie.
Diamantmijnbouw is een andere belangrijkste industrie. Tevens wordt er aardgas, koper, ijzererts, mangaan, fosfaten, goud, veldspaat, lood, zink, bauxiet en uranium gewonnen. De belangrijkste verwerkende industrieën zijn de metaalindustrie, vlees en visverwerking, brouwerij en de vervaardiging die van cement, tabakproducten en textielverwerking.
De trans-Afrikaanse spoorweg van Benguela verbindt de mijnen van Congo-Kinshasa en Zambia met het land. Vroeger leverde de spoorverbinding veel inkomsten op, maar ook hier heeft de burgeroorlog en slecht effect gehad: de spoorweg is grotendeels in onbruik geraakt. Het wegennet en het communicatiesysteem zijn ook beïnvloed door het burgerlijk geschil.
Luanda en Lobito zijn de belangrijkste scheepshavens van het land. De belangrijkste handelspartners van Angola zijn de Verenigde Staten, Portugal en Brazilië.

Klimaat
Angola heeft een tropisch klimaat, met een duidelijk te onderscheiden droog en nat seizoen. Er valt over het algemeen weinig regen in het zuiden en langs de noordkust (rond Luanda). In noordelijk Angola is het gewoonlijk droog en koel van mei tot oktober en nat en heet vanaf van november tot april.

Steden

Huambo , vroeger Nova Lisboa, is een stad in centraal West-Angola. Huambo is de hoofdstad van de gelijknamige provincie.
In 1928 werd Huambo door de Portugese kolonisten hernoemd tot Nova Lisboa (Nieuw Lissabon). Nadat de regio in 1975 onafhankelijk werd, kreeg het zijn oorspronkelijke naam terug.
Lobito is een stad in Angola met ongeveer 153.000 inwoners . De stad ligt aan de kust van de Atlantische Oceaan. Lobito werd gesticht door de Portugezen in 1843.

Benguela
Benguela is een havenstad in Angola, ten zuiden van Luanda. Benguela is de hoofdstad van de gelijknamige provincie.
De stad werd in 1617 opgericht door de Portugezen onder leiding van Manoel Cerveira Pereira. Het was lange tijd het centrum van de slavenhandel naar Brazilië en Cuba.

Namibe, vroeger Mossamedes of Moçâmedes, is een stad in Angola. Namibe werd gesticht door Brazilianen in de 19e eeuw. Tot de aanleg van de Mocamedes-spoorweg in 1905 was de stad