CORSICA
De
oude Grieken noemden het eiland
'Korsaï', wat bosrijk
land betekent. De Fransen
en Corsicanen spreken van
'Ile de Beaute' of eiland
van schoonheid. Het centrum
van Corsica is groot, levendig
en vol verkeer. Het staat
bekend als een chique plaats,
waardoor het straatleven is
gekleurd met een mengelmoes
van extreme buitensporters
en decadent geklede figuren.
Het
eiland heeft een afmeting
van 183 bij 83 kilometer,
met een kuststrook van meer
dan 1000 kilometer. Op enkele
plaatsen langs de kust kun
je zelfs golfsurfen. Het
meest opvallende aan het
eiland is wel de afwisselende
natuur. Zo zijn er prachtige
zandstranden aan de oost-
en westkust, grillige rotsformaties
aan de noord- en een deel
van de westkust en krijtrotsen
in het zuiden. Hoge bergen,
waarvan sommige met eeuwige
sneeuw en skipistes. Bergpassen
die over kale, granieten
toppen slingeren. Diepe
kloven, waarin woeste bergriviertjes
richting zee stromen. Uitgestrekte
loofbossen, met varkens
die naar eikels en kastanjes
zoeken. Tegen berghellingen
aangebouwde terrasvormige
dorpen. En rotsachtige baaien
met rustige zandstranden.
Corsica heeft ook veel culturele
bezienswaardigheden, zoals
dolmen, menhirs, forten,
resten van Romeinse en Griekse
nederzettingen, historische
kerken en wachttorens, citadellen
en middeleeuwse dorpen.
|
|
|
|
|
|
De
liefhebbers van zon, zee en vertier
kunnen zich vermaken in de mooie toerististische
plaatsen aan de kust, waar het in vergelijking
met andere vakantieoorden aan de Middellandse
Zee nog rustig is.
Corsica behoort tot Frankrijk en Ajaccio
is de hoofdstad. Het eiland heeft een
parlement met regionale bevoegdheden
op het gebied van cultuur, onderwijs,
milieu en transport. Een klein deel
van de bevolking is radicaal ingesteld
en streeft naar een volledig onafhankelijk
Corsica. Ze voeren acties om de identiteit
van het eiland te behouden. Een onschuldige
uiting van onafhankelijkheidsstreven
is het veranderen van de Franse namen
op plaatsnaamborden in de officiële
Corsicaanse namen. Minder onschuldig
zijn de bomaanslagen die vooral 's winters
plaatsvinden en gericht zijn tegen toeristische
faciliteiten.
Corsica is met ongeveer 240.000 inwoners
dunbevolkt. Eeuwen lang was de vendetta
(bloedwraak) veel voorkomend. Wanneer
een dode lag opgebaard vielen vrouwen
jammerend op de grond en scheurden zich
de kleren van het lijf. Nadat de moordenaar
was vervloekt, werd er wraak gezworen.
Zo'n vendetta kon vele generaties doorgaan.
En als er geen mannen meer waren om
de eer van de familie te verdedigen
dan waren de vrouwen aan de beurt. (maar
of dat er nu mee te maken heeft?)In
1920 werd trouwens de vendetta door
de Franse regering bij wet verboden.
Dé
historische plek van Corsica is toch
wel het geboortehuis van Napoleon, in
de hoodstad Ajaccio. Behalve het geboortehuis
vertellen ook nog tientallen andere
plekken iets over de kleine generaal.
Een andere mooie plaats is Bastia, in
het noorden van het eiland. Hier staat
een grote oude burcht die nog gebouwd
is door de voormalige Genuaanse republiek.
De Corsicanen zijn over het algemeen
erg gelovig en belijden vrijwel allemaal
het rooms-katholieke geloof. Jaarlijks
vinden er tal van processies plaats.
De
Corsicaanse natuur is heel divers, als
gevolg van de grote hoogte- en temperatuurverschillen
op het eiland. Aan de kust komen onder
andere dennen en de vijgedistels voor.
Ook groeien er waaierpalmen en dadelpalmen.
Aan de rotsachtige noordkust zie je
veel vetplanten en cactussen. In de
ongecultiveerde gebieden domineert het
dichte struikgewas van de maquis, dat
een mengelmoes is van verschillende
soorten, veelal gedoornde struiken en
aromatische planten. Boven de 900 meter
domineert de pijnboom. Hoger dan 1500
meter komt de steeneik voor.
De kastanjebossen waarom Corsica zo
bekend staat, komen veel voor in de
streek Castagniccia. Olijfbomen vind
je vooral in de streken Balagne en Olmeto.
Kurkeiken staan vooral in de omgeving
van Porto-Vecchio aan de oostkust.
Tijdens een wandeling zul je regelmatig
kleine hagedisjes tussen de struiken
en stenen zien. Veel zeldzamer zijn
het Corsicaanse edelhert en de moeflon.
In het natuurreservaat Scandola komen
de zeldzame steenarend en visarend voor.
De dichte begroeiing van de maquis is
een ideale broedplaats voor vogels,
zoals putters, distelvinken en kwikstaartjes,
die zich echter niet vaak laten zien.
Het
klimaat is overwegend mediterraan, met
warme droge zomers en zachte winters.
Regen valt voornamelijk in het voor-
en najaar en 's winters. De gemiddelde
jaartemperatuur bedraagt 20 graden.
In de bergen heerst boven de 900 meter
uiteraard een bergklimaat. De zomers
zijn hier warm. 's Winters is het koud,
vriest het en valt er sneeuw.
Voor een wandelvakantie zijn mei, juni
en september de beste maanden. Voor
een strandvakantie zijn juni tot september
het meest geschikt. Wanneer je vóór
mei of na september gaat moet je er
rekening meehouden dat veel hotels,
restaurants en bezienswaardigheden gesloten
zijn. In mei en september zijn de hotels
het goedkoopst. Een aangename bijkomstigheid
van de maand mei is dat de maquis in
volle bloei staat, die met zijn doordringende
geuren het eiland bedwelmt.
Omdat
Corsica door de eeuwen heen door vreemde
mogendheden is bezet geweest, heeft
de regionale keuken Franse, Spaanse,
Italiaanse en noord-Afrikaanse invloeden.
Behalve vis- en vleesgerechten kunt
je er couscous en pastas eten. Befaamd
is de Corsicaanse vissoep.
De Corsicaan beweert dat zijn varkensvlees
de lekkerste ter wereld is omdat de
varkens er nog vrij rondlopen en zich
voeden met kastanjes, eikels, wortels
en kruiden, hetgeen de smaak van het
vlees ten goede komt. De Corsicaanse
kazen zijn eveneens niet te versmaden.
|
