Ivoorkust

Ivoorkust is een land in Afrika en grenst aan Liberia, Guinee, Mali, Burkina Faso, Ghana en de Golf van Guinea. De regering van Ivoorkust heeft de internationale gemeenschap verzocht het land te benoemen met de franstalige benaming Côte d’Ivoire. Deze benaming is in veel talen, waaronder het Nederlands, echter niet ingeburgerd.

Geschiedenis
1958 (Autonome) Republiek Ivoorkust
1960 (Onafhankelijke) Republiek Ivoorkust
1986 République de [la] Côte d’Ivoire

Ivoorkust werd in de vijftiende eeuw door de Portugezen gekoloniseerd. Reeds in de 18e eeuw vestigden zich enkele Fransen in nederzettingen aan de kuststrook.

In de negentiende eeuw begonnen de Fransen zich in groten getale te vestigen in de Ivoorkust. In 1893 werd Ivoorkust een van Senegal gescheiden Franse kolonie. In 1906 werd Ivoorkust deel van Frans West-Afrika.

Gedurende de Tweede Wereldoorlog koos het koloniale bestuur van Ivoorkust vóór de Vrije Fransen en tegen het Vichy-regime van maarschalk Pétain. Na de oorlog werd Frans West-Afrika een overzees territorium van de Franse republiek. Afrikaanse nationalisten richtten de Rassemblement Democratique Africain (RDA) op, een West-Afrikaanse territoriale partij. De afdeling van de Ivoorkust kreeg de officiële naam Parti Democratique de la Côte d’Ivoire-Rassemblement Democratique Africain (PDCI/RDA), kortweg gewoon PDCI genoemd. In 1958 werd Ivoorkust een autonome republiek binnen de Franse Federatie. In 1960 werd Ivoorkust een onafhankelijke republiek.

Felix Houphouët-Boigny, een van de voormannen van de RDA, werd president van de republiek. Hij maakte van Ivoorkust een eenpartijstaat waarin alleen de PDCI/RDA was toegestaan. Hoewel zijn regime niet bijzonder democratisch was, bleef hij wel tot 1993 in het zadel.

Economisch gezien leunde het regime van Houphouët-Boigny sterk op Frankrijk en het Internationaal Monetair Fonds. Vanaf het begin van de jaren ’80 begon de oppositie zich te roeren. Houphouët-Boigny breidde de functies van de RDCI uit en democratiseerde de partij, maar het land bleef een eenpartijstaat. Kritiek was er ook op de bouw van de rooms-Katholieke basiliek Onze Lieve Vrouwe van de Vrede in Yamoussoukro, die qua omvang en uiterlijk sterk lijkt op de Sint Pieter in Rome. De president bleef volhouden dat hij alles uit eigen zak betaalde en er geen staatsgeld in gestoken was. In 1986 werd de internationale landsnaam Côte d’Ivoire.

In 1990 werd de eis van de oppositie om het land te democratiseren groter en president Houphouët-Boigny introduceerde het meerpartijenstelsel. Houphouët-Boigny overleed in 1993 en werd door partijgenoot Henri Conan Bédié opgevolgd. In 1996 berichtte Amnesty International dat in de 3 jaar dat Bédié regeerde er meer mensen gevangen waren gezet dan onder 33 jaar Houphouët-Boigny.

Bédié werd na een militaire machtsovername in 1999 vervangen door Robert Guéï, die voorzitter van het Nationaal bevrijdingsfront werd. Laurent Gbagbo werd op 26 oktober 2000 president van de Côte d’Ivoire.

Het bleef daarna echter onrustig in het land met een mislukte coup in 2001 en muiterij van het leger in 2002. Het resulteerde uiteindelijk in een burgeroorlog tussen de regeringstroepen uit het christelijke zuiden en diverse rebellen-groepen uit het islamitische noorden. Veel moslims voelen zich namelijk gediscrimineerd door de regering van Gbagbo.

In 2003 wordt bij vredesonderhandelingen overeengekomen een regering van nationale eenheid te vormen. VN-troepen worden ingezet om de vrede te bewaken. Na een korte periode van relatieve rust werd president Gbagbo er herhaaldelijk van beschuldigd de vrede in gevaar te brengen. De betrokken partijen hielden zich steeds minder aan het akkoord. De rebellen erkenden zijn gezag niet meer toen Gbagbo in mei 2004 drie ministers van de oppositie ontsloeg. Na het verlopen van de ontwapenings-deadline in oktober 2004 namen de regeringstroepen de wapens weer op tegen de rebellen.

De situatie escaleerde toen bij bombardementen op stellingen van de rebellen negen Franse VN-soldaten omkwamen. Het Franse leger vernietigde vervolgens ter vergelding de gehele Ivoriaanse luchtmacht. Dat leidde tot anti-Franse demonstraties en plunderingen in de stad Abidjan. Duizenden Europeanen verlieten het land.

Bestuurlijke indeling
Ivoorkust heeft 49 departementen, elk onder leiding van een prefect. Daarnaast zijn er traditionele dorpsorganisaties.

Klimaat
Ivoorkust heeft een tropisch klimaat.

Abidjan is de grootste en belangrijkste stad van Ivoorkust. Het was vroeger de hoofdstad. Het is tevens de belangrijkste havenstad van dat land; Abidjan is gelegen aan de Golf van Guinea. De bevolking wordt geschat op 2.793.000 personen (1995)), in 2006 op 3,8 miljoen (agglomeratie 5 miljoen).

De belangrijkste industrieën zijn hout, textiel, voedselverwerkende industrie en er is ook een grote olieraffinaderij.

In 1934 werd de stad de hoofdstad van de Franse kolonie Ivoorkust.

De stad groeide explosief van 65.000 inwoners in 1950 tot de miljoenenstad van nu.

In 1983 werd Yamoussoukro door Felix Houphouet-Boigny tot nieuwe hoofdstad van het land verklaard, maar de meeste overheidsgebouwen en ambassades bevinden zich nog steeds in Abidjan.

In de stad zijn nog veel Fransen aanwezig die vaak belangrijke posten in het bedrijfsleven vervullen.

Yamoussoukro (jam·moe·soe·kroo), een stad met ruim 200.000 inwoners, is de bestuurlijke hoofdstad van Ivoorkust. De stad bevindt zich ongeveer 240 km ten noorden van de vroegere hoofdstad en grootste plaats Abidjan.

Het is een geplande stad uit de jaren 80 bedoeld om als hoofdstad van Ivoorkust te dienen. Maar anno 2005 zitten nog veel regeringsstukken in de vroegere hoofdstad Abidjan. De Basilique Notre-Dame de la Paix is gebouwd in opdracht van de vroegere president Felix Houphouët-Boigny. Deze kopie van de Sint-Pietersbasiliek in Rome heeft ca. 300 miljoen US dollar gekost.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>