EDIRNE

Edirne, ten noorden van Tekirdag op de grens met Griekenland, was enige jaren de hoofdstad van het Osmaanse rijk en in de 18de eeuw zelfs een van Europa’s grootste steden. In een groene vlakte, bezaaid met populieren nabij de plaats waar de rivieren Tunca en Meriç samenvloeien, verwelkomt deze elegante stad haar gasten op weg van of naar Istanbul.

De wortels van de oorspronkelijke bewoners van Edirne en omgeving liggen in Macedonië, waarvan Edirne ooit deel uitmaakte. De Romeinse keizer Hadrianus herbouwde de stad en noemde het Hadrianopolis, naar zichzelf. Bij de verdeling van het Romeinse rijk eisten de Byzantijnen Edirne op, terwijl sultan Murat ? het in 1361 bij zijn rijk voegde.

De functie als hoofstad van het Osmaanse rijk gedurende 100 jaar heeft bijgedragen tot de aanwezigheid van vele historische en architecturaal belangrijke bouwwerken. De moskeeën, religieuze complexen, bruggen, oude bazaars, karavanserais en paleizen maken Edirne tot een waar openluchtmuseum.

De Selimiye moskee is bepalend voor de hele stad. Gelegen op de top van een heuvel, weerspiegelt Sinans ontwerp de klassieke Osmaanse bouwstijl. Het werd gebouwd in opdracht van sultan Selim ? ( 1569- 1575) en getuigt zowel van de hoogwaardige technologische mogelijkheden van die tijd als van de genialiteit van de Osmaanse meester architect.

De Eski moskee, gebouwd tussen 1403 en 1414 door Mehmet ? is het oudste Osmaanse bouwwerk in Edirne. Het witte marmer in het portaal staat in schril contrast met het overige metselwerk. Gekalligrafeerde inscripties van Koranverzen versieren het interieur.

De Üç Serefeli moskee, gebouwd tussen 1438 en 1447 door Murat ?, was de voorbode van een rijke periode Osmaanse moskeearchitectuur onder Sinan en vormt zowel de belichaming van een nieuwe vrijheid van bouwen als een technische vooruitgang. De noordwestelijke minaret heeft drie omlopen, vandaar de naam, en was lange tijd de hoogste minaret, tot ze werd overschaduwd door die van de Selimiye- moskee.

Tegen het eind van de 15e eeuw gaf Beyazit ? de architect Hayrettin de opdracht voor hem een complex in Edirne met een moskee, een Darüssifa ( ziekenhuis), een mederesse ( koranschool), een keuken en opslagruimten te bouwen. De moskee is vierkant van vorm en overdekt met een hoge koepel, terwijl de rest van het complex wordt overdekt door een dak met 100 koepels. Naast de moskee is de Darüssifa het belangwekkendste gebouw, in die tijd een modern ziekenhuis met een uniek, zeer humaan ontwerp.

Slechts weinig is sinds de middeleeuwen veranderd in de wijk Kaleiçi. Een wirwar van smalle straatjes met aangrenzende huizen voert u terug in de tijd. Het grote aantal restaurants en cafés weerspiegelt de wedergeboorte van dit district.

Sinan bouwde vele bekende badhuizen in Edirne, zoals de hamams van Sokullu, Tahtakale, Mezit Bey, Beylerbeyi en Gazi Mihal.

Zijn werk is ook te bewonderen in de Ahmet Pasa karavanserai en de Rüstem Pasa karavanserai van 1561. Die laatste is gerenoveerd en doet nu dienst als hotel. Het oude bedesten uit het begin van de 15e eeuw functioneert nog steeds als Edirne’s belangrijkste markt.

Wanneer u in het gebied rondrijdt springen de vele Osmaanse bruggen die de rivieren Tunca en Meriç kleur geven in het oog.

Edirne heeft veel van haar kleurrijke tradities en gewoonten weten te behouden. Elke zomer worden op de plek waar de Tuncarivier zich splitst en een smaragdgroen veld is ontstaan ( Sarayiçi) de zogenaamde Kirkpinar Olieworstelwedstrijden gehouden. Glinsterende, gladde lichamen worstelen om te bepalen wie kampioen wordt.

Wanneer u door de stad loopt en een blik werpt in één van de kruidenierswinkels, zult u ongetwijfeld witte kaas vinden, een lokale specialiteit. Ook Hardaliye, een mix van druivensap, mosterd en marsepein is een lokale specialiteit. Geurige zeep, aardewerken potten en rieten manden zijn de souvenirs van Edirne. Het is moeilijk om het door de lokale bevolking vervaardigde handwerk te laten liggen.

Het Archeologisch en Etnografisch Museum volgt het spoor terug in de geschiedenis van de Byzantijnse tijd tot de prehistorie. Bovendien zijn er kledingstukken te zien uit de laat- Osmaanse tijd.
In het Turkse Museum voor Islamitische Kunst zijn voorbeelden samengebracht van Osmaanse bouwkundige details, kalligrafieën, manuscripten, Korans, wapens, glaswerk en een keizerlijke tent gebruikt werd tijdens veldtochten.

Op weg naar de Golf van Karos in de Ege?sche zee kunt u stoppen bij Uzunköprü, waar in 1444 door Murat ? een brug over de Ergene rivier werd gebouwd. De 174 bogen, waarvan de hoogste een hoogte bereikt van 12, 28 meter, overbruggen een afstand van 1354 meter.

Het milde klimaat en de prachtige omgeving van de Saroz-Golf weet vele vakantiegangers te bekoren.

Aan de noordelijke zijde van de golf vindt u prachtige stranden als die van Ibrice en Erikli. De alom aanwezige hotels en pensions zijn zeer redelijk geprijsd.

Enez (Ainos) ooit een belangrijke haven, is nu 3,5 km landinwaarts gelegen. Haar oorsprong voert terug tot de twaalfde eeuw voor Christus en het was een belangrijke nederzetting in de Hellenistische, Romeinse, Byzantijnse en Osmaanse periode. Momenteel vindt u er een openluchtmuseum, gebouwd door het Kymke- volk, een kolonie van de West- Anatolische beschaving. Het kasteel van Enez werd in de geschiedenis meerdere malen gerestaureerd en is een bezoek meer dan waard. Ook vindt u er een kerk uit de 6e eeuw, enige uitgehouwde tombes en een strand met helder water. De gastvrije bevolking maakt Enez tot een prettige onderbreking van uw reis.