Fethiye vakantie

 Turkije in 1923 een republiek werd, kreeg het oude Telmessos een naam die was verbonden met de in de omgeving neergestorte piloot, Fethi Bey, een held uit de onafhankelijkheidsoorlog. De nieuwe naam bracht de plaats bepaald geen geluk. Van de antieke havenstad bleef na
een aardbeving in 1957 bijna niets overeind staan. Uit de puinhopen is wel een druk toeristenoord (25.000 inw.) gegroeid met een zeer goede’ jachthaven, uitstekende overnachtingsmogelijkheden en een plezierige internationale sfeer. De mooie stranden in de baaien rond Fethiye werken als een magneet op de buitenlandse bezoekers.

Boven het centrum ligt ten oosten van de jachthaven de ruïne van een robuuste kruisridderburcht, die rond 1400 werd gebouwd op de restanten van enkele bouwwerken uit de tijd dat Telmessos een belangrijke handelsstad was van de Lyciërs. Uit die laatste periode (4e eeuw v. Chr.) stammen de interessantste sporen van het verleden in Fethiye. In de Totsen boven het oostelijk deel van de stad zijn bij de aardbeving namelijk enkele fraaie rotsgraven gespaard gebleven.

Het mooist is de ongeveer halverwege het centrum en het busstation (1 km) gelegen necropolis rond het zogenaamde ‘Graf van Amyntas’. De façades van de grafmonumenten zijn daar zeer kunstig in de rotswanden uitgehouwen, compleet met Ionische zuilen. Uit de Lycische tijd stamt ook de sarcofaag bij het postkantoor in het centrum. Dit soort sarcofagen is een imitatie van Lycische houten huizen met hun balkenstructuur.
Fethiye heeft uitstekende busverbindingen met de rest van het land en met de luchthaven van Dalaman (1 uur). Er is onder andere een directe bus naar de bij de ruïnes van Pamukkale gelegen stad Denizli (5,5 uur).

De snelle bus naar Antalya (4.5 uur) rijdt niet langs de kust. maar neemt de weg door het binnenland via Korkuteli en de ruïnes van Termessos. Ook de ruïnes van Patara en Xanthos (ongeveer 75 km ten zuidoosten van Fethiye) zijn per bus bereikbaar. In de jachthaven van Fethiye wordt een groot aantal boottochten aangeboden.

Ölüdeniz (dodezee)

Ten zuiden van Fethiye ligt een badplaatsje dat direct lijkt te zijn ontsnapt uit een droom. Ölüdeniz (letterlijk ‘Dode Zee’) dankt zijn naam aan het feit dat het perfecte zandstrand ligt op een landtong die een rimpelloze lagune afscheidt van een eveneens beschut gelegen baai. De landtong is ontstaan doordat het strand zich heeft verplaatst onder invloed van de zoete en zoute waterstromen. Het witte strand ligt tussen het helderblauwe water en de groenbeboste bergen. Voor veel rust kunt u ondanks de poëtische naam tegenwoordig niet meer terecht in Ölüdeniz: het kilometerslange strand wordt zeer druk bezocht. De toestroom van vooral jonge Britse toeristen heeft geleid tot een nogal luidruchtig uitgaansleven.

Er zijn twee routes van Fethiye naar het 15 km zuidelijker gelegen Ölüdeniz. Wie de route door de bergen neemt die begint bij de kruisridderburcht, komt langs het spookstadje Kaya, dat aan het begin van de 20e eeuw nog Makri heette. In 1923 ontvluchtten de duizenden mensen van Griekse afkomst die er woonden, dit toen nog welvarende oord. Sindsdien ligt de plaats er verlaten bij, een stille getuige van de dramatische verwikkelingen in de Turkse onafhankelijkheidsstrijd. Bij Hisarönü, waar de twee wegen naar Ölüdeniz bij elkaar komen, zijn de laatstejaren veel voorzieningen voor toeristen gebouwd.

In de rotsen uitgehouwen grafmonumenten zijn te bewonderen in de belangrijke Lycische stad Pinara, waarvan de ruïnes zo’n 46 km ten zuidoosten van Fethiye in de bergen liggen (de afslag ligt aan de weg van Fethiye naar Kas bij het dorp Esen). Het aan de andere (oostelijke) zijde van de hoofdweg naar Fethiye gelegen 11os heeft soortgelijke ruïnes. Tussen de afslagen naar Pinara en nos voert een weg in oostelijke richting de bergen in naar de Sakllkentkloof. Boven het beekje dat door deze nauwe en steile canyon stroomt zijn platforms gebouwd waar u forel kunt eten.